کلافه گی
Sibilo
مارس 4, 2017
دلنوشته, دلنويس, علیرضا غفورى, متن كوتاه
172 مشاهده شده ها
کلافه گی
گاهی اوقات
ناگهان بخودت می آیی و درگیر سکوت میشوی.
نگاه به دور و بر،
به آسمان،
و هرجا که چشمت بیفتد میکنی؛ به هرچی چیزی فکر میکنی.
به فصل ها، سال ها، روز ها، دقایق؛ به زمانی که میگذرانی و گذراندی فکر میکنی که… که دقیقا چه بر سر خودت آوردی !؟ چگونه گذراندی و نفس کشیدی..!؟
به همه چیز آنقدر فکر میکنی تا کلافه شوی..
حتی حوصله خودت را هم نداشته باشی چه برسد به شخص دیگری!!
این خود حس کسالت است یا کسالت بار است را نمیدانم اما بی حس میشوی،
درون خودت گم میشوی
کلافه گی
کشیده، مچاله، له و…
انگار زمان برایت متوقف شده..!
همه چیز ثابت است!
دنیا از حرکت ایستاده!
و تو پیر میشوی نظاره میکنی،
گذشت زمانی که نمیگذرد…
هرروز اتفاق های تکراری
از مغازه های اطراف تا دور دست تر
و
کلافه گی
از هرچیز که از چشم و فکر میگذرد..!
«زمان ثابت است و هیچ چیز جدیدی نیست که حالت را خوب کند.»
دیگران را نمیدانم اما دنیای من اینطوری شده..
هرروز از من میپرسد پوستت کلفت شده یا عقلت زایل گشته؟؟!
و من فقط نگاهش میکنم، که هرروز چین و چروک هایش بیشتر میشود و پیر تر میشود…
خیلی دلم میخواهد به او بگویم
اگر دیوانه نبودم با خودم حرف نمیزدم که در آینه در چشمانم خیره شود و سوال پیچم کند.!
آری عقلم زایل گشته..
حالا تو جوابم را بده..!
«تو تنها تصویر منی یا خود منی ؟؟؟»
کلافه گی
@Mahsibilo
دلنویس سیبیلو دلنوشته – خاطرات – داستان کوتاه – زندگی
خسته نباشید مرسی به خاطر این مطالب مفید
ما در زمینه درب های ضد سرقت و ضد حریق فعالیت می کنیم.خوشحال میشوم از وبسایت ما دیدن کنید
سلام.وبسایت زیبایی دارید.دست گلتون درد نکنه
بهترین وبسایتی که تاحالا دیدم.ازتون متشکرم